rodospress.com

Ο φετινός προϋπολογισμός αποδεικνύει πως, όπως και στην κρίση, έτσι και στην ανάπτυξη, ο λαός θα συνεχίσει να πληρώνει για να βγαίνουν τα ματωμένα πλεονάσματα και να διασφαλίζονται τα κέρδη του μεγάλου κεφαλαίου.

Μισθωτοί, αυτοαπασχολούμενοι, αγρότες και συνταξιούχοι θα συνεχίσουν να επωμίζονται τα βάρη του προϋπολογισμού, με εξαντλητικούς έμμεσους και άμεσους φόρους,  με διατήρηση των κουτσουρεμένων συντάξεων και μισθών, με διαιώνιση των ελλείψεων σε σχολεία, νοσοκομεία, δήμους, κ.λπ. Όσο κι αν ψάξει κανείς, θα δυσκολευτεί να βρει διαφορές ουσιαστικής ανακούφισης των εργαζόμενων, ανάμεσα στο φετινό προσχέδιο του προϋπολογισμού και σε όλους τους προηγούμενους.

Το  κυβερνητικό τρικ  να καταθέσει  δύο εκδοχές του προσχεδίου - ένα με και ένα χωρίς τις επιπρόσθετες περικοπές των συντάξεων - είναι για γέλια. Πρώτα πρώτα αποδεικνύει τη διαιώνιση της σκληρής εποπτείας στη “μεταμνημονιακή” περίοδο και πως η περιβόητη ελευθερία άσκησης οικονομικής πολιτικής ήταν ένα ακόμα πολιτικό ψέμα του κ. Τσίπρα.

Κυρίως, όμως, έχει μικρή σημασία από ποια τσέπη του λαού θα έρθουν οι νέες περικοπές. Ακόμη και στην εκδοχή της μη μείωσης των συντάξεων, η εξισορρόπηση θα προέλθει απ’ την περικοπή κάποιων παροχών, που αφορούν τα λαϊκά στρώματα, ενώ την ίδια στιγμή παραμένουν τα μέτρα υπέρ του κεφαλαίου, με επιδοτήσεις ασφαλιστικών εισφορών και μείωση της φορολογίας του. Σε κάθε εκδοχή ο λαός βγαίνει εξ ίσου χαμένος, για να διασφαλιστεί η δημοσιονομική πειθαρχία και τα κέρδη των μονοπωλίων.

Κριτήριο του λαού δε μπορεί να είναι ούτε τι άλλο θα χάσει, ούτε από πού θα το χάσει. Αυτό που χρειάζεται είναι να βάλει μπροστά τις ανάγκες του και να διεκδικήσει αναπλήρωση όσων έχασε τα προηγούμενα χρόνια και όσων δικαιούται για να ζήσει με αξιοπρέπεια.