rodospress.com

"Έχουμε πόλεμο, τους χρωστάω τη ζωή μου".

Ο κορωναϊός χτύπησε την πόρτα του Κωνσταντίνου Παπακώστα, αλλά ο διασώστης του ΕΚΑΒ Λαμίας πάλεψε και νίκησε.

Ο Κωνσταντίνος Παπακώστας είναι ένα ιδιαίτερο αγαπητό πρόσωπο στην Λαμία, τόσο από την δράση του στον τομέα της υγείας όσο και από το ποδόσφαιρο. Διασώστης του ΕΚΑΒ από την αρχή της πανδημίας έδινε, όπως όλοι οι υγειονομικοί, μάχη για να σωθούν ζωές από τον κορονοϊό.

Ατέλειωτα χιλιόμετρα, αγωνία και αγώνας δρόμου με αντίπαλο τον αδυσώπητο χρόνο για τις διακομιδές ασθενών που έχριζαν άμεσης ιατρικής φροντίδας. Μέχρι, που άλλαξαν οι ρόλοι και ο ίδιος βρέθηκε στη θέση του ασθενούς. Μια εμπειρία που θα μείνει για πάντα χαραγμένη στη μνήμη του αφού η ραγδαία επιδείνωση της υγείας του, παραλίγο να του στοιχίσει τη ζωή.

Φόβος, αγωνία και λαχτάρα για τον ίδιο αλλά και για την οικογένεια του. Εκείνο το δεκαήμερο του τρόμου, όπου κάθε στιγμή περνούσε βασανιστικά… Μέχρι που τελικά βγήκε νικητής. Δοξάζοντας τώρα πια Θεό μα και ανθρώπους στέλνει ένα μήνυμα σε όλους να είναι προσεκτικοί γιατί όπως αναφέρει στο ευχαριστήριο μήνυμα του, μέσω του lamianow.gr "…έχουμε πόλεμο” . "Τους χρωστάω την ζωή μου…” αναφέρει για γιατρούς, νοσηλευτές και εργαζόμενους σε κάθε τομέα των νοσηλευτικών ιδρυμάτων. "Αν δεν ήταν εκείνοι….”

Το ευχαριστώ του Κωνσταντίνου Παπακώστα:
Μετά από την περιπέτεια υγείας που είχα λόγω της νόσου της εποχής COVID 19 και βλέποντας το μεγάλο πρόβλημα που μου δημιουργήθηκε στην υγεία μου από ένα ιό που όλους μας αφορά και δεν κάνει διακρίσεις σε κανέναν…….

Θα ήθελα πραγματικά να ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου για την αγάπη που πήρα και την προσπάθεια όλων αγαπημένα πρόσωπα οικογένεια και φίλους αλλά και ανθρώπους αγνώστους να με κρατήσουν δίπλα τους με οποιοδήποτε τρόπο…

Αλλά ποιο πολύ νιώθω την ανάγκη να εκφράσω τα καλύτερα συναισθήματα μου για τους ανθρώπους που με στήριξαν στο ΑΠΟΛΛΩΝΕΙΟ ιδιωτικό ίδρυμα Λάρισας που από το πρώτο λεπτό, την πρώτη ώρα ένιωσα ότι εδώ πραγματικά δίνουν πόλεμο με έναν ύπουλο εχθρό δεν μπορώ να μην σεβαστώ και να μην θεοποιήσω απλούς ανθρώπους μαχητές της ζωής που ήταν δίπλα μου σε ότι εγώ είχα ανάγκη. Να πω για την συμπεριφορά τους για το χαμόγελο τους για τις ιατρικές φροντίδες των γιατρών και των νοσηλευτών. Για τις καθαρίστριες, για το φαγητό, για τα μπάνια, την καθαριότητα και άλλα τόσα που είναι αδύνατον να γραφτούνε σε μια σελίδα ….. Είναι πάρα πολλά και είναι αξιοθαύμαστα!

Αυτό που οφείλω να πω είναι ότι τους χρωστάω την ζωή μου έτσι όπως πραγματικά το ένιωσα. Εύχομαι ο θεός να τους έχει καλά και αυτές τις άγιες μέρες να είναι με τις οικογένειές τους χωρίς καμία απώλεια για κανέναν.

Μέρες που έρχονται ας αναλογιστούμε όλοι ότι δεν περισσεύει κανένας και ας έχουμε όλοι δίπλα μας ανθρώπους που αγαπάμε και μας νοιάζονται. Ο ιός είναι δίπλα μας έχουμε πόλεμο…

Εύχομαι καλές γιορτές με υγεία και προσωπική ευτυχία στον καθέναν ξεχωριστά…..

Υ.Γ. Ένα μεγάλο μπράβο και στο ξεχασμένο νοσοκομείο Λαμίας για τους γιατρούς και το προσωπικό που πραγματικά παλεύουν μόνοι τους με εφόδια μόνο το φιλότιμο που έχουν…

Το κράτος απών…