rodospress.com

Υπάρχει μία σκηνή στους «Αισθηματίες» (2014) του Νίκου Τριανταφυλλίδη, όπου ο ένας εκ των πρωταγωνιστών μπαίνει σε ένα μπαρ-πορνείο και αναζητεί τον έρωτά του.

Η κοπέλα λείπει, όμως η κυρία του μαγαζιού καταλαβαίνει τον νεαρό. «Τι θέλεις να ακούσεις;» τον ρωτάει. «Τον “Κομπάρσο”», αποκρίνεται εκείνος. Η κυρία κάνει ένα νόημα και τότε εμφανίζεται ο Λευτέρης Μυτιληναίος, που ερμηνεύει το κομμάτι με όσο καημό αλλά και όση αξιοπρέπεια ταιριάζει σε έναν μοναχικό άντρα.

Ο ορθός τίτλος του τραγουδιού είναι «Συγχώρα με που φεύγω» και δεν επρόκειτο για τη μεγαλύτερη επιτυχία του Λευτέρη Μυτιληναίου. Αυτή ήταν οι περίφημες «Αμφιβολίες», που έγραψε ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης και που ο Λευτέρης Μυτιληναίος πρωτοερμήνευσε σε μιαν άλλη ταινία, την «Επίσημη αγαπημένη» (1969) του Ομηρου Ευστρατιάδη. Τότε έκανε τα πρώτα του σταθερά καλλιτεχνικά βήματα, έπειτα από τη μεσολάβηση ενός θείου του στον Τάκη Λαμπρόπουλο της Columbia, που θα είχε ως αποτέλεσμα και σουξέ όπως τα «Ποια είσαι εσύ;», «Γιατί μου τη θυμίσατε», «Δεν είναι ίδιες οι καρδιές», καθώς και εμφανίσεις στα «Δειλινά», στο «Can-Can», στη «Νεράιδα», πλάι σε μεγάλους τραγουδιστές της δεκαετίας του ’70.

Τα πρώτα του καλλιτεχνικά ένσημα, πάντως, ο Λευτέρης Μυτιληναίος τα είχε κολλήσει νωρίτερα. Αφού έμαθε τραγούδι στο ωδείο του Πειραϊκού Συνδέσμου, αφού στα δεκαέξι του κέρδισε στα «Ταλέντα» του Γιώργου Οικονομίδη το πρώτο βραβείο, κατόπιν εργάστηκε ως πλασιέ δίσκων στην εταιρεία «Βεντέτα» του Πάνου Γαβαλά και της Πόλυς Πάνου, όπου κυκλοφόρησε στα δεκαεννιά του και το «Ενα καράβι είναι η ζωή μας».

Τη Δευτέρα έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 75 ετών, έχοντας νοσήσει από κορωνοϊό. Είχε απομακρυνθεί από τις πίστες χρόνια πριν, είχε κυκλοφορήσει ένα διπλό cd το 2004 και εσχάτως φιλοξενούνταν σε μονάδα φροντίδας ηλικιωμένων. Στο μεταξύ, τον αγάπησαν και κάποιες νεότερες γενιές, για δικούς τους λόγους. Το εξηγούσε καλύτερα ο Νίκος Τριανταφυλλίδης, σε ένα κείμενό του στη Lifo, όπου έκανε λόγο για «μελωδίες που έχεις ακούσει από ένα διερχόμενο ταξί, στα μεσαία των FM ή πίσω από ένα θαμπό τζάμι. Ρεφρέν που επέστρεψαν από το άγνωστο για να σε κάνουν να στυλωθείς στα πόδια σου. Ή για να συντριβείς με πλήρη αξιοπρέπεια».