rodospress.com

Ανοίγοντας το ραδιόφωνο συχνά πέφτεις σε παλιά τραγούδια που σου δημιουργούν νοσταλγία. Μια γεύση παλιάς εποχής, που σε άλλους είναι πιο γλυκιά και σε άλλους αδιάφορη.|Γράφει η Έβελυν Χώχου|

Άλλες φορές τα ακούς αυτούσια, και άλλες σε μοντέρνες εκδοχές. Και εκείνες οι φορές των καινούριων κομματιών με μια δόση retro στο άκουσμά τους. Τι είναι λοιπόν όλο αυτό; Είναι μία μόδα, πάει θα περάσει, που έχει έρθει στο προσκήνιο; Ή μήπως είναι η αγάπη για τις παλιές εποχές, που σου είναι γνωστές από τους μεγαλύτερους, αλλά ουσιαστικά άγνωστες προς εσένα; Ή μήπως τελικά είναι μία επαναλαμβανόμενη μίμηση ακουσμάτων που δεν ξέρεις που θα τελειώσει;

Όλοι νιώθουμε ένα δέος όταν ακούμε από την μία πλευρά τη Nina Simone ή την Etta James να τραγουδάνε και από την άλλη πλευρά τον Βαμβακάρη και τον Τσιτσάνη. Νιώθουμε όμως το ίδιο δέος όταν ακούμε της σημερινές απομιμήσεις τους ή ακόμη και τις σημερινές διασκευές τους; Ότι δεν υπάρχει παρθενογένεση στη μουσική δεν μας δίνει το δικαίωμα να είμαστε μίμοι ακουσμάτων που αργά ή γρήγορα θα σκάσουν σαν μπαλόνι σε παιδικό πάρτι.

Αυτό το συνονθύλευμα από ήχους οικείους, που όμως ταυτόχρονα σου δημιουργούν κάτι άγνωστο που δεν ξέρεις αν θες να συνεχίσεις να το ακούς. Εμπνέεσαι από τις παλιές μορφές της μουσικής σκηνής, αλλά τις τραβάς και από τα μαλλιά για να θυσιαστεί το τραγούδι σου στο βωμό της διασημότητας και του κόστους.

Βγαίνεις στη σκηνή παίζεις σε ρυθμούς που θυμίζουν κάτι από jazz, κάτι από funk, κάτι από swing, κάτι από ρεμπέτικο μη ξέροντας ούτε και εσύ ο ίδιος τι θες να δημιουργήσεις. Και μαζί με εσένα άλλοι πολλοί στα επόμενα στενά παίζουν τα ίδια δικά τους κομμάτια, και ο κόσμος χειροκροτεί. Πιο κάτω οι διασκευές του Τσιτσάνη ακούγονται νοερά με μία μίξη χρωμάτων που σε κάνει να μην νιώθεις σεβασμό για τον πραγματικό «δημιουργό». Τι είναι λοιπόν όλο αυτό το παλιό-νέο επαναλαμβανόμενο μοτίβο ακουσμάτων; Είναι μια νέα μόδα που ήρθε να κατακλίσει τη μουσική βιομηχανία, ξαναθυμίζοντας φυσικά τις πραγματικές ρίζες των κομματιών, αλλά παράλληλα δημιουργώντας το αίσθημα του κορεσμού προς την εμπορευματοποίηση της δημιουργίας; Ή είναι γνωστές μιμητικές συνθέσεις για εύκολο χρήμα; Ότι και να ισχύει είναι κάτι που δεν έχει, και δεν ξέρουμε και αν κάποτε θα αποκτήσει, «καθαρή» ταυτότητα και σφραγίδα. Το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι, πως είναι κάτι που μας κάνει ακούγοντάς το να βγάζουμε εκείνο ΄΄το κίτρινο γράμμα από το συρτάρι΄΄ και να ακούμε ξανά εκείνες τις πρώτες μουσικές που μας έκαναν να δούμε τη «γυμνή» μουσική.