rodospress.com

«ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Αξιότιμε κύριε πρωθυπουργέ,

Ένα μικρό ακριτικό νησί, που σηκώνει κάθε χρόνο δυσανάλογο βάρος τουρισμού, εθνικής παρουσίας και πολιτιστικής ευθύνης, βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπο με μια πραγματικότητα που δεν συνάδει ούτε με τη λεγόμενη “βιώσιμη ανάπτυξη”, ούτε με τη νησιωτικότητα που διαχρονικά επικαλείται η Πολιτεία.

Και δυστυχώς, οι κάτοικοι αυτού του τόπου νιώθουν πλέον ότι όχι μόνο δεν στηρίζονται, αλλά τιμωρούνται επειδή επιμένουν να παραμένουν και να δημιουργούν εδώ.

Πρώτο και αδιαπραγμάτευτο ζήτημα είναι η δημόσια υγεία.

Αποτελεί διαχρονικό αίτημα του δήμου Σύμης η στελέχωση του Κέντρου Υγείας με ακτινολόγο ή έστω με εξειδικευμένο χειριστή ακτινολογικών μηχανημάτων. Είναι αδιανόητο, εν έτει 2026, ένα νησί με χιλιάδες κατοίκους και δεκάδες χιλιάδες επισκέπτες κατά τη θερινή περίοδο να διαθέτει εξοπλισμό που δεν μπορεί να αξιοποιηθεί πλήρως λόγω έλλειψης προσωπικού.

Τι σημαίνει αυτό στην πράξη;

Καθυστερήσεις σε διαγνώσεις, διακομιδές που θα μπορούσαν να αποφευχθούν, ανασφάλεια για κατοίκους και επισκέπτες και μια μόνιμη αίσθηση εγκατάλειψης.

Αυτή είναι η “ισότιμη πρόσβαση” στην υγεία για τους νησιώτες;

Την ίδια στιγμή, ενώ η τουριστική περίοδος έχει ήδη ξεκινήσει, οι παραλίες της

Σύμης παραμένουν χωρίς ηλεκτρονικές δημοπρασίες και χωρίς δυνατότητα νόμιμης οργάνωσης και λειτουργίας.

Οι επισκέπτες έχουν ήδη φτάσει.

Οι επιχειρήσεις όμως παραμένουν εγκλωβισμένες στην αβεβαιότητα, χωρίς δυνατότητα να προσφέρουν βασικές υπηρεσίες φιλοξενίας και εξυπηρέτησης.

Πώς ακριβώς σχεδιάζεται η τουριστική ανάπτυξη ενός νησιού όταν το ίδιο το κράτος καθυστερεί να ενεργοποιήσει τις διαδικασίες που το ίδιο επέβαλε;

Δεν είναι δυνατόν οι παραλίες της Σύμης που αρχικά ανέρχονταν σε είκοσι δύο (22) και προβλέπονταν να βγουν σε ηλεκτρονικό πλειστηριασμό, να περιορίζονται τελικά σε έντεκα (11) και στη συνέχεια σε μόλις τρείς (3), μετά τον χαρακτηρισμό των υπολοίπων ως “απάτητες” και περιοχές Natura.

Κατανοούμε απολύτως την ανάγκη προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος. Όμως δεν μπορεί να αγνοείται η ιστορική και πολεοδομική πραγματικότητα του τόπου.

Δεν μπορεί να χαρακτηρίζονται ως “απάτητες” περιοχές όπου υφίσταται οργανωμένος οικισμός, δημοτικοί δρόμοι και συνεχής ανθρώπινη δραστηριότητα ήδη από το 1800, με σαφή ιστορική παρουσία και οργανωμένη οικιστική ανάπτυξη.

Δεν μπορεί το ίδιο το κράτος να αμφισβητεί την πραγματικότητα που το ίδιο επί δεκαετίες αναγνώριζε διοικητικά, πολεοδομικά και λειτουργικά.

Και ενώ οι τοπικές κοινωνίες ασφυκτιούν από τη γραφειοκρατία, οι επιχειρήσεις της Σύμης βρίσκονται αντιμέτωπες με ένα ανελέητο διοικητικό κυνήγι.

Το υπουργείο Πολιτισμού και συγκεκριμένα οι υπηρεσίες της Νεωτέρων Μνημείων έχουν επιδοθεί σε μια ακραία και άκαμπτη αντιμετώπιση των επιχειρήσεων υγειονομικού ενδιαφέροντος για ζητήματα που αφορούν τέντες και σκίαστρα, λειτουργώντας πολλές φορές έξω από κάθε έννοια αναλογικότητας και πραγματικότητας.

Κανείς δεν αμφισβητεί την ανάγκη προστασίας του διατηρητέου χαρακτήρα της Σύμης.

Όμως άλλο η προστασία της αρχιτεκτονικής φυσιογνωμίας και άλλο η οικονομική εξόντωση μιας ολόκληρης κοινωνίας.

Δεν μπορεί η “προστασία” να μετατρέπεται σε μηχανισμό ασφυξίας.

Δεν μπορεί επιχειρηματίες που κρατούν ζωντανό το νησί να αντιμετωπίζονται ως εχθροί.

Τα συγκεκριμένα καταστήματα λειτουργούν εδώ και πλέον των τριάντα (30) ετών, αδειοδοτημένα από το ίδιο το κράτος, με τις ίδιες τέντες και σκίαστρα που σήμερα ξαφνικά χαρακτηρίζονται ως παράνομα.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, εμπλέκεται πλέον και η Κτηματική Υπηρεσία του Ελληνικού Δημοσίου, μέσα από λάθη, παραλείψεις και προβληματικές χαράξεις αιγιαλού και παραλίας, οι οποίες σε αρκετές περιπτώσεις υπερβαίνουν κάθε λογική και πραγματικό όριο.

Είναι αδιανόητο η γραμμή αιγιαλού να φτάνει μέχρι τα όρια του εσωτερικού ιστού του οικισμού, δημιουργώντας τεράστια προβλήματα σε επιχειρήσεις, κατοικίες και δημοτικές λειτουργίες, γεγονός που καθιστά πλέον επιβεβλημένη τη διόρθωση και επαναχάραξη των ορίων.

Αποτελεί πραγματικά τραγελαφικό φαινόμενο να επιχειρείται η εφαρμογή οριζόντιων θεωριών αιγιαλού σε ένα νησί όπως η Σύμη, το οποίο σε πολλά σημεία δεν διαθέτει ούτε πέντε μέτρα απόσταση από το χειμερινό κύμα λόγω της ίδιας της γεωμορφολογίας και της ιστορικής του ανάπτυξης.

Γιατί χωρίς αυτούς τους ανθρώπους, η Σύμη δεν θα έχει ούτε ζωή, ούτε οικονομία, ούτε μέλλον.

Αποκορύφωμα αυτής της στρεβλής πραγματικότητας αποτελεί η υπόθεση του δημοτικού ψαροπωλείου.

Ένας χώρος που λειτουργεί εδώ και έναν αιώνα.

Ένας χώρος ταυτισμένος με την ιστορία της Σύμης, καταγεγραμμένος στη συλλογική μνήμη και συνδεδεμένος διαχρονικά με τους ντόπιους ψαράδες.

Κι όμως, η Κτηματική Υπηρεσία του Ελληνικού Δημοσίου επιχειρεί να τον οικειοποιηθεί και να απομακρύνει τους ανθρώπους που τον λειτουργούν επί γενιές, με πρακτικές που δεν συνάδουν ούτε με το κύρος της δημόσιας διοίκησης ούτε με τον σεβασμό που οφείλει το κράτος στους νησιώτες.

Το πιο οξύμωρο;

Να απειλούνται οι ίδιοι οι ψαράδες.

Ένας κλάδος ήδη ευάλωτος, ένας από τους τελευταίους πυλώνες του πρωτογενούς τομέα στα μικρά νησιά.

Και έπειτα αναρωτιόμαστε γιατί υπάρχει δημογραφικό πρόβλημα.

Πώς θα μείνει ένας νέος άνθρωπος στη Σύμη;

Πώς θα επενδύσει;

Πώς θα δημιουργήσει οικογένεια όταν βλέπει την επιχειρηματικότητα να διώκεται, τον πρωτογενή τομέα να απαξιώνεται και το κράτος να λειτουργεί περισσότερο ως αντίπαλος παρά ως σύμμαχος;

Η νησιωτικότητα δεν μπορεί να είναι μια λέξη σε συνέδρια και κυβερνητικές εξαγγελίες.

Πρέπει να γίνει πολιτική πράξη.

Με ιδιαίτερη εκτίμηση,

Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΣΥΜΗΣ

ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΠΑΠΑΚΑΛΟΔΟΥΚΑΣ»